چشم هایت را ببند

بگذار، در این میان،

مهربانی راکشف کنیم

این نزدیکی ها ، کسی نیست که ما را ببیند.

خوب من !

اگر بگذاری،

کمی برای یافتن یکدیگر ،

 وقت بگذاریم.

عزیز من !

همیشه دنیا از ماست

چرا

درآرامش ومهربانی ، به سر نبریم

برای کاشتن بذر عشق

هر چه بخواهیم داریم 

بمان

تاوقتی که آتش خاموش شود

بمان

تاوقتی اتاق از چرخش بایستد

و خاکستر سرد شود

عزیز من !

همیشه دنیا از ماست

               " شل سیلوراستاین "

مابین من و تو ، این « من هستم.»  است که مرا می آزارد
آه، از سر رحمت، این « من» را از میان بردار
من همانم که به او عشق میورزم

ما دو روحیم در یک بدن

اگر مرا ببینی،  او  را  دیده ای
و اگر او را ببینی، هر دوی ما را دیده ای
                                             :حلاج:

نوشته شده توسط  مهدی محب

                              قوام عشق به این پای بست باید داد

                                 با روزه پر از لذت پرهیز شوی

                             یک قونیه مست شمس تبریز شوی

                             چون کوزه که تشنگی عالم با اوست

                                آنقدر تهی باش که لبریز شوی

                                       باید به تماشای ندیدن برسی

                               بی بال به آغوش پریدن برسی

                           چون پل که پر از عبور یاد من و توست

                             بگذر ز خودت تا به رسیدن برسی

                                           دیدم همه شکلها رها از خویش اند

                                    خاموش تکلمند و می اندیش اند

                                 دیدم که سماع می کند باد به دشت

                                   دیدم همه ی درخت ها درویش اند

                     چشمان تو بی ریا تر از آینه هاست 

                       ای سبز ترین سبزترین سبزترین

گندم و داس و درو را به کنار

باز هم می پرسی

(( چه کسی خرمن را آتش زده است ؟))

به عبث خاطر میازار

باش در راه چنین خاطر نگهدار

نیست کاری کاو اثر برجای نگذارد

گر چه دشمن صد در او تمهید ها دارد

زندگانی نیست میدانی

جز برای آزمایشها که می باشد

هر خطای رفته نوبت با صوابی دارد از دنبال

مایه ی دیگر خطا نا کردن مرد

هست از راه خطاها کردن مرد

وان بکار آمد که او در کار

می کند روزی خطا ناچار

                                   نیما یوشیج

مــــا خــــــــاک عبور ناکــــجا آبادیم

ما فلسفه ی گذشتن از خویشتنیم

                                            (فریدون مشیری)

یکبــاره  پرنده از تنم  پر زد ، رفت ...

 یکبــاره  پر از دهان شدم : باید رفت ؟

 یکبـــاره  جهان به ساعتش کرد نگاه :

 یکبــاره نیـــامد ، آمد و آمد رفت

گر دست ازل باز به دستم افتد

از دانـــش ابلیــــس پیمبر سازم

                                   ایرج زبر دست

بند به پای دل سلسله دار می کنی

تیر قضا به دست تو می زن ناز شصت تو

ایدل ازین قضا بلا از چه فرار می کنی

جام دل از تو لب به لب مست توایم روز و شب

این همه باده می دهی باز خمار می کنی

ساغر می بدست تو می ز خم الست تو

گاه شرنگ می دهی گاه گوار می کنی

گاه چو ناله در نیی گاه چو خنده مئی

گاه خزان کنی خزان گاه بهار می کنی

گاه شبی ستاره ای گه سحری دوباره ای

زین فلک سواری و گشت و گذار می کنی

گاه چو نیل آسمان گاه چو خون عاشقان

گه به شب و به کهکشان نقش و نگار می کنی

..........

                                 مجتبی کاشانی            

گرم از آتش عشقیم که هستیم هنوز

ما از آن باده که او ریخته مستیم هنوز

شمع میسوخت چو می گفت حدیث شب ما

شعله ها بر سر و پیمانه به دستیم هنوز

یار با ما همه جا هست و به مایش نظر است

زان که ما بر آن عهد الستیم هنوز

دل ز ما خواست که در فکر تو باشیم مدام

سر بلندیم که پیمان نشکستیم هنوز

                                             مجتبی کاشانی

....

    هیچکس جز تو نخواهد آمد

هیچ بذری بی تو

روی این خاک نخواهد پاشید

خرمنی کوت نخواهد گردید

....

      هیچکس بر در این خانه نخواهد کوبید

و نمی گوید برخیز

که صبح است بهار آمده است

تو بهاری

آری

خویش را باور کن

                            مجتبی کاشانی

دست به کار دل زدی وای اگر خطا کنی

با دل مبتلای ما وای اگر جفا کنی

جلوه یار کرده ای عهد وصال بسته ای

قول و قرار خویش را وای اگر دو تا کنی

من به تو دل سپرده ام حسن تو می شمرده ام

حاصل این میانه را وای اگر فنا کنی

عشق جمال می دهد شوق و کمال می دهد

هم پرو بال می دهد وای اگر ریا کنی

عشق به رنگ چون کشد کار به ننگ می کشد

رنگ به کار عشق ما وای اگر روا کنی

دام نهی به پای دل پای دل آوری به گل

این پر و پا شکسته را وای اگر رها کنی

مست شدی ز جام ما پخته شدی ز خام ما

آنچه کنی به دیگران وای اگر به ما کنی

عذر و بهانه را بنه پاسخ عاشقی بده

بر سر چند و چون دل وای اگر چرا کنی

دیو و فرشته با همی هر دو درون آدمی

دیو درون خفته را وای اگر صدا کنی

...............

                            مجتبی کاشانی

من به دنبال کسی می گردم

که غمش را با من تقسیم کند

من دلم را با او

و دو تایی پس از ان

به تماشای بهاری برویم

که شقایقها راامسال به صحرا بخشد ....

شیدا و خراب و واله ای می آید

این عابر کوچه های تنهایی من

مستی ست که با پیاله ای می آید

دل ( یک ) است و کنار او من ( صفر)

می نشینم که تا رسم به شمار

( صفر) بی ( یک ) همیشه یک ( صفر ) است

می شود ( ده ) کنار یک هر بار

تا گریزم ز بند ( ده ) بودن

خویش را می کنم ز نو تکرار

حاصل هر سه بار این تکرار

می رسد در کنار ( یک ) به ( هزار)

تا فراوان شود شماره ما

من و دل می شویم دست به کار

من سراسیمه زیر سایه دل

از سر شوق می شوم رگبار

من ناقابل و ( یک ) و دل و ( صفر )

دائما در کنار هم بیدار

( صفر) مان هیچکس نمی خواند

چون ز ما خلق می شود آثار

دیدی آخر به همت عددی

به کجا رفت ( صفر) بی مقدار

بهر برپای بودن ( یک ) دل

دلبری لازمست ای دلدار

دل افسرده نیز خود ( یک ) نیست

نگذاریم دل شود بیمار

او به سوی نشاط خواهد رفت

راه را گر کنیم ماهموار

( یک ) یک می شود دل من و تو

گر عبورش دهیم از گلزار

ای خوشا ( صفر) در کنار ( یکی )

ای خوشا آن ( یک ) خوش هشیار

( یک ) ساقی و ( صفر) جام بدست

رقص می دانی قلندروار

حال من از دو حال بیرون نیست

همره ( یک ) و یا در این افکار

سال ( سالک ) دو فصل دارد و بس

یا بهار است یا امید بهار

                                 مجتبی کاشانی

ذهن من گلدانست

خاطرات تو گل این گلدان

شعر باران و نسیمی است

                     که این گلها را

زندگی می بخشد

سنگ:

      قلبی ست فراری از عشق

قلب:

      سنگی ست لطیف آمده از

      همجواری با عشق

ای که می پرسی نشان عشق چیست

عشق چیزی جز ظهور مهر نیست

عشق یعنی مهر بی چون و چرا

عشق یعنی کوشش بی ادعا

عشق یعنی مهر بی اما . اگر

عشق یعنی رفتن با پای سر

عشق یعنی دلتپیدن بهر دوست

عشق یعنی جان من قربان اوست

عشق یعنی خواندن از چشمان او

حرفهای دل بدون گفتگو ....

                        مجتبی کاشانی

مواظب خودت باشُ وقتی خورشید به زمین نگاه می کند ُ می تواند بگوید: (( این بیکاره ایست که خوابیده ))

شادی را همه جا می توان پیدا کرد و حتی انتقال داد . لازم نیست ما ثروتمند باشیم یاصاحب ماشین وخانه های آنچنانی فقط لازم است در شرایطی که هستیم شادی را بسازیم .

دو روز پیش تا کنون من به این مهم دست یافتم که شادی را باید خودمان به وجود آوریم . ما همیشه منتظریم اوضاعمان درست شود ( همه اوضاعمان) آنوقت قول می دهیم که شاد شویم آیا هرگز همه چی بر وفق مراد ماخواهد بود ؟ مسلما نه . پس باید هر لحظه و هر زمان شاد بود .

دو روز پیش برای انجام کاری مجبور شدم از محل کارم خارج شوم ( 9 صبح ) و کاری را انجام دهم و به سرعت برگردم . سوار تاکسی شدم بدون اینکه توجه ای به اطرافم داشته باشم . راننده بلافاصله  گفت به سمند شادی من خوش آمدید . تازه متوجه راننده و ماشینش شدم . پیرمردی بود شاد و دلزنده . نوار شادی هم در حال پخش شدن بود . از حالم پرسید . شکلاتی تعارفم کرد . خواستم برندارم اما اصرار کرد تا بردارم . متوجه شدم مسافران دیگر نیز لبخندی بر لب دارند و همین تجربه را نیز خودشان هنگام سوار شدن داشتند . راننده محترم تمام ماشینش را با گل . اسباب بازی . کاغذ های کوچکی که نوشته های مثبت و انرژی دهنده بر آنان بود پر کرده بود و منظره بسیار جالبی را بوجود آورده بود . لیوان کوچکی به گوشهای وصل کرده بود و با نوشته ای به من فهماند که سطل انداختن زباله شکلات هاست . نوشته ای دیگر در ارتباط به این بود که با فرارسیدن تابستان مسافران سمند شادی  می توانند از آب خنک داخل کلمن کوچک استفاده کنند ( کنارش لیوان یک بار مصرف گذاشته بود) اسباب بازی ها را برای بچه ها و ... حیف که مسافت خیلی کوتاهی در سمند شادی بودم . راننده مهربان و شاد استادی شد برایم تا بیاندیشم به این که می توان حتی با داشتن شغلی به این سختی باز هم شاد بود و محیط شادی را برای خود و دیگران به وجود آورد . کرایه معمولش را گرفت . همه در سمند شادی شاد بودند و آرامش داشتند . وقتی از ماشین پیاده شدم  و در حال گذشتن از سمند شادی بودم صدایم کرد : خانم خانم وقتی می ری سرکار لبخند یادت نره !!   چقدر قشنگ حرف می زد . خوشبحالش و خوشبحال من و دیگر مسافران که توانستیم سوار سمند شادی شویم .میدوارم شما وهمه ما سوار بر مرکب شادی زندگی باشیم . شاد باشیم و شادی را انتقال دهیم و کمتر مشکلات را ببینیم . همانطور که راننده سمند شادی خوبی ها را می دید . حتما و یقینا روزگار بر او هم مثل ما سخت می گذرد اما او بر روزگار سخت نمی گیرد....

پنجره ای می خواهم

اتاقی

و دری که به باغی باز شود

باغی می خواهم همیشه سبز

با رودخانه ای در وسطش

گل یاس می خواهم ، مریم ، نرگس ....

چه اشکالی دارد؟

بگذار بگویم که پرنده هم می خواهم

او باید آزاد باشد

هر وقت دوست داشت برایم بخواند.

آسمان صافی می خواهم

به رنگ آبی آسمان

و شبهای پر ستاره و مهتابی

ستاره هایش باید نزدیک دستهایم باشند

راستی یادم آمد

حوضی به شکل قلب ، می خواهم

و سه ماهی قرمز

به یاد تو ، او . من

چو عودی به یادت در اتاقم

می خواهم اتاقم بوی عشق بگیرد

نوای ملایمی در فضای خواب رفته اتاقم می خواهم.

پنجره اتاقم باید رو به دریا باز شود

موجی می خواهم بلند و با صدا

دوست دارم غرق شوم

غرق در احساس و عشق

من عشق، زندگی ، تو را ، من همه را یک جا می خواهم

.... گرمای نگاهت ، صدای سخنت ، من همه را یک جا می خواهم

فریاد لحظه ها را که داد بر می آورند و از گذشت سریع ایام فغان می کنند را نمی شنوی؟

من لحظه بی زمانی را می خواهم و تو را که خواهی آمد.....

در فراسوی نگاه شعله ای پیدا شد

شاید این شعله آتش باشد یا که شعله عشق

منتظر باید ماند ، صبر باید کرد

لحظه ها در باید با سکوتی سبز شمرد

لحشه ها در گذرند ,  عمر ها می گذرند ، سالها نیز هم ، تو هنوز منتظری

صبر باید کرد ،منتظر باید ماند؟

لاله ای می روید ، لاله ای می میرد

کمر سرو شکست ، تو هنوز منتظری؟!

کاسه صبر تو لبریز نشد؟!!

آب از کوه سرازیر شده است ، سیل بنیان کن آمتاده شده است

کاسه صبر تو را آب ربود

وای ! شعله خاموش نشد

شعله عشق تو از جنس چه بود

زیر لب زمزمه ای کردی تو ، که صبر باید کرد ، منتظر باید ماند

کاش می شد در فراسوی نگاه من نیز شعله ای پیدا بود

کاش می شد منتظر می ماندم ، صبر را پیشه خود می ساختم

تا که شاید ..........

تا پی جانان ندوی وصل میسر نشود             تا به ره اندر نشوی ره به تو یاور نشود

با سحر از شب بدر آ صبح یقین را بنما           جامه شب گر مدری روز تو باور نشود

میهن سرما زده را باد بهار ار نرسد               فرصت آزادگی سرو و صنوبر نشود

باد شو ابری به در آ . ابر شو از سینه ببار       گر تو نباری. دل من سبز و تناور نشود

باد بهاری اگر از جانب بیگانه ورزد                جز به مراد دل او باده به ساغر نشود

باده رها کن به طرب باده همت بطلب          کار پریشانی ما یک شبه آخر نشود

میل سراپرده گل طاقت خس می طلبد      تلخی رنج ار نچشی کام تو شکر نشود

کشته امروز تو را پور تو فردا درود               ریشه به خاک ار ندود غنچه معطر نشود

کارگه اهل مدد تندر و طوفان نبرد                گرگ حریف گله گرد و دلاور نشود

آنچه عزیز دو جهان داده ز پیدا و نهان            جز به تکاپوی خرد بر تو مسخر نشود

بادتویی . ابر تویی . سرو تویی . ریشه تویی     رستن و آزاده شدن . بی تو میسر نشود

                                                                               مجتبی کاشانی